Ni Hao Mister Alfred Schreuder, Watskeburt?

Ni Hao Mister Alfred Schreuder,

Alfred Schreuder

Een dag geleden ging onze trots ten onder temidden van het Haagse feestgedruis in het Chinees-getinte groen-gele Kyocera-stadion. Zoals beloofd reageer ik op deze gebeurtenis door mijn pen annex toetsenbord te laten spreken. Ik beloof plechtig dat ik met realiteitszin en op secure wijze mijn hersenspinsels zal verwoorden.

Allereerst moet ik eerlijk zeggen dat ik tevreden ben met de behaalde resultaten en de daarbij behorende punten in het jaar 2015, los van gisteravond en los van de vrij onterechte nederlaag in de Rotterdamse Kuip. De wijze waarop veel van deze zeges tot stand kwamen wekt echter niet bepaald een gevoel van voldoening op, de knappe thuiszege tegen AZ in de kwartfinale van het bekertoernooi daargelaten. In een vertrouwd 4-3-3-systeem lukte het onze Twentehelden om met lef, passie en strijd het klapvee van Alkmaar compleet van de mat te spelen. Een grasmat die op dat moment nog enigszins het aanzien waard was. Het gaat wel heel erg ver als we als supporters zijnde u de schuld geven van de belabberde grasmat, meneer Schreuder. Afijn, terug naar gisteravond, terug naar Den Haag, terug naar de zure nederlaag bij de jubilerende ooievaars.

Twentse Uitsupporters

Hoe kan het, Alfred? Ongetwijfeld zal dit ook in jouw gedachten hebben rondgespookt, vlak voor je vertrek naar Dromenland. Eigenlijk hoop ik niet voor je dat je echt over de vernaggelde werkdag van alle trouwe Twentse uitsupporters hebt gedroomd, refererend naar mijn Facebookbericht van gisteravond na de wedstrijd tegen ADO. De focus moet immers ook weer gewoon op de thuiswedstrijd tegen Excelsior Rotterdam gericht worden. Wederom op dat belabberde veld, waar we blijkbaar meer succes op hebben dan op een strakke neppe grasmat zonder oneffenheden.

Aankondiging Facebook

Is het een ‘bewussie’ dat het eigen veld in onze mooie rode Veste in een griezelig kort tijdsbestek zo gruwelijk naar de tering wordt gelopen? “Vol d’r op klapper’n” blijkt op een baggerveld beter te lukken met onze Twentehelden, die stuk voor stuk overlopen van talent, al komt dat er niet altijd even goed uit. Lachman (of Laksman, zoals hij al gekscherend genoemd wordt, waar ik zelf niet echt om kan lachen, aangezien eigen spelers juist gesteund dienen te worden) lijkt de gebeten hond van de verloren uitwedstrijd tegen ADO Den Haag te zijn, al heb ik hem ook goede dingen zien doen. Zelf reageerde je voor de camera’s van FOX geïrriteerd toen de journalisten negatieve uitlatingen over Lachman probeerden te ontfutselen en dat is je goed recht. Ondertussen zie ik dat Wout Weghorst zijn clubje Heracles na formidabel voorbereidend werk van Brahim Darri en Bryan Linssen met een prachtige kopbal op een 2-1 voorsprong zet. Wat had ik graag gezien dat FC Twente gisteravond zo’n mooi opgezette aanval op een dergelijke wijze afgerond had. Onze Hakim Ziyech had het echter niet helemaal op z’n heupen op deze woensdagavond. Luc Castaignos kreeg niet de gewenste ballen en had op enkele momenten wellicht toch eens zelfzuchtig moeten zijn en ADO-doelbewaker Martin Hansen onder vuur moeten nemen. De verslaggever verwoordde tijdens het duel perfect hoe de zaken ervoor stonden: “FC Twente beschikt over een hoop talenten, maar ADO speelt vanavond meer als team”. Eens te meer is gebleken dat een hecht team succesvoller is dan een groep individuele talenten.

Hoe komt het dan dat FC Twente wel de sterren van de hemel speelt in de thuiswedstrijd tegen AZ Alkmaar? Wij Twentefans hadden gehoopt dat dit het keerpunt was. FC Twente heeft toch ook een hecht team? Of verkijken we ons daar nou op? Ze zijn zelfs op eigen initiatief nog samen op reis geweest naar Spanje. Dat zie ik een groep Einzelgängers niet zomaar even doen. Kunnen onze spelers niet omgaan met de alsmaar wisselende spelsystemen en speelstijlen? Daar wordt toch op getraind?

Alfred, ik mag dan geen enkel TC-diploma in bezit hebben, maar als supporter geef ik je graag deze tip mee: “Speel 4-3-3, benut de uitzonderlijke kwaliteiten van elke speler en geef jonge creatieve spelers de kans zodra het de gevestigde orde binnen de basis-elf een periode niet lukt”. Er staan genoeg jonge spelers te popelen om hun kwaliteiten te etaleren op het hoogste niveau van Nederland. Tapia en Ould-Chikh hebben bewezen op frivole wijze met passie en lef te kunnen spelen. Dit gaat soms fout, maar de supporters zullen daar niet om malen. Supporters komen naar het stadion voor enkele ingrediënten, los van de ladingen pils, de broodjes beenham en de versnaperingen bij de snackwagens rondom het stadion:

Strijd! Passie! Vechtlust! Beleving! Lef!

Daarvoor komen wij graag naar de stad van het eindpunt van de trein. Voor Nederlandse begrippen hoeft bijna geen mens er te zijn. Bijna geen hond gaat zo ver mee, maar wij zijn trots op Enschede! Zaterdag zitten we er weer, vol goede moed, in de hoop op drie punten. Ik zal naar je zwaaien na de wedstrijd, vanuit Vak 123, met pils in de andere hand. Want in Vak 123 proberen we nog steeds met z’n allen Ibrahimović bij elkaar te tanken. Hopelijk kunnen we zaterdagavond vlak voor het inzetten van “Epi, Jeuring, Theo” nog even zingen: “Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk”..

Tot dan, Alfred! En doe de groeten aan Henk. Ik denk trouwens dat hij de Mol is.

© W. Swam