Afsluiten en opstarten

Afsluiten en opstarten

Afbeeldingsresultaat voor gemeente berkelland

[ Afsluiten ]

Bedankt! Mijn dank is groot, gemeente Berkelland.. Blij en tevreden dat ik twee jaar in dienst van de gemeente heb mogen werken voor de Berkellandse samenleving.

Bedankt! Collega’s, collegeleden en raadsleden.. Bedankt voor de fijne samenwerking, al heb ik het bij vlagen wel al spartelend moeten doen. Iets met gooien en iets met voor de leeuwen. Iets met vallen en iets met opstaan. Iets met onmeunig veel leermomenten.

Maar bovenal.. Bedankt! Dank aan de inwoners van Berkelland. Met name de inwoners uit de Eibergse, Beltrumse en Rekkense samenleving. Ik werk graag voor de samenleving. Dat is juist waar het in mijn rol als contactpersoon voor inwoners, stichtingen en verenigingen om gaat. Inwoners zo veel mogelijk helpen met ideeën en initiatieven.

Initiatieven en muren
Wat mij betreft zijn breed gedragen initiatieven uit de samenleving altijd mooie initiatieven. Of ze doorgang kunnen vinden, is een tweede. Jammer genoeg komen niet alle initiatieven van de grond, door verschillende redenen. In mijn werkperiode bij de gemeente Berkelland ben ik vaak genoeg tegen spreekwoordelijke muren aangelopen. Jonge creativiteit versus (eeuwen)oude patronen. Elke confrontatie met een muur ontpopt zich tot leermoment. Bij elke confrontatie laait mijn enthousiasme weer op. Gelukkig ook maar, want ik wil hier ook zeker in verder. Het op weg helpen van leefbare samenlevingen.

blog-berkelland2


[ Opstarten ]

Het op weg helpen van leefbare samenlevingen. Precies dat is het, waar ik het voor doe. Vandaar dat ik op dit moment stappen onderneem voor het opstarten van een eigen onderneming. ‘Wat is die Swambtenaar nou van plan?’, hoor ik de lezers nu al denken..

Bemiddeling, onderzoek en advies bij participatie- en leefbaarheidsprojecten in krimpgebieden. ‘Say whaaat?’..

Communicatiehulp..
Participatiehulp..
Voor de samenleving..
Voor de mensen..
Voor jullie..

ikbener@voorjullie.nu
ikbundr@veurOE.nu

En dat is ook meteen de naam van mijn onderneming..
Voorjullie.nu, maar dan met een Achterhoeks en Twents tintje:

VeurOE.nu
Binnenkort ook bereikbaar via VeurOE.nl, voor de digibeten onder ons. Zie je nou? Dat is al een typisch voorbeeld van communicatiehulp. Benieuwd naar meer? En mag ik jullie helpen met ideeën en initiatieven voor de buurt? Meld het bij jouw gemeente en wie weet sta ik binnen de kortste keren voor jullie klaar als participatiehulp en communicatiehulp bij initiatieven vanuit buurten, wijken, dorpen en/of buurtschappen..

Tot snel? ikbundr@veurOE.nu, ook via veurOE.nl (wat een poëet is die man, die zo dondersgoed rijmen kan)

Advertenties

Clubliefde + Puinhoop = Machteloosheid

Beste havenkearls- en dearntjes uut Rotterdam,

5-0 winnen van een club die binnenkort misschien niet meer bestaat, leuk hè? Drie punten kwijt en die vijf doelpunten kunnen jullie ook vergeten. Misschien net dat aantal punten en doelpunten waarmee jullie de kampioen van 2016 hadden kunnen worden. Of waarmee jullie Feyenoord weer de voorronde van de Champions League had kunnen bereiken. Of überhaupt Europees voetbal, want zo goed gaat het met het Nederlandse voetbal niet meer. En dan gun ik jullie als Twentefan zijnde nog meer dan die club uit Amsterdam, maar dat is een persoonlijke kwestie.

Die club uit Amsterdam wist in ons Eanske niet te winnen en verliest maar één schamel puntje bij het doemscenario van de eeuw. Want zo voelt het voor ONS, nu we van alle kanten te horen krijgen dat onze club op de rand van de afgrond staat! Waarom zongen jullie afgelopen zondag nog liever over Jupiler dan over jullie eigen Feyenoord? Jullie zijn JUIST de fans die moeten weten hoe het is om je club zo te zien lijden. Jullie als fans van dat Feyenoord dat ONS FC Twente op de slachtbank legde.

Kuip Overview

We zagen met 1000 uitsupporters hoe JULLIE Feyenoord ONS FC Twente compleet van de mat speelde. Als uitsupporters mochten we blij zijn dat er nog één ploeg mooi voetbal op de mat legde. Jullie spel was het aanzien nog waard. We hebben uiteindelijk uit pure ellende elkaar moppen staan vertellen in het uitvak. Eén van onze supporters vroeg zich zondag nog hardop af wie er die ochtend nog seks met zien dearntje had gehad. We hebben staan juichen en applaudisseren om de vriendelijke oude man die deze vraag beantwoordde met: “Joah, ikke, veurdat ik vanochtend de busse in mos!”. Dankzij hem hebben wij nog kunnen juichen op die ellendige zondag. Juichen zat er in de wedstrijd totaal niet in voor ons als Twentefans. Maarja, hoe kan het ook anders. René Hake (je weet wel, die stroman annex interim-coach, of hoe we het bij FC Twente ook altijd moeten noemen) heeft de keus uit onervaren jeugdspelers en over het paard getilde talentvolle spelers, die tezamen geen vuist kunnen maken in een kolkende Rotterdamse Kuip. Die mooie Kuip, die wij ooit ook hebben laten kolken, toen we de bekerzeges van 2001 en 2011 mochten vieren. Magische momenten. Als Twentefan koester ik deze. Mogelijk, zeer waarschijnlijk, maken we dit nooit meer mee. Dit kunnen wij mogelijk nooit meer vieren.

Liefde maakt blind. We doen alles om onze liefde te kunnen zien, te kunnen omarmen. De passie die jullie voor Feyenoord hebben. Diezelfde passie hebben wij voor FC Twente. Clubliefde pur sang! Het mooiste wat er is in de voetballerij. We willen jullie niets verwijten, maar wel aan het denken zetten. Onderhand is het merendeel van de Twentefans zich ervan bewust dat we sportief gezien moeilijke seizoenen tegemoet gaan. We gaan graag naar de thuis- en uitwedstrijden, al is het maar om de gezelligheid. Samen zingen (of schreeuwen) en samen een biertje (of dartig) drinken. Zoals het hoort, zoals het moet zijn. Verliezen zullen we waarschijnlijk vaak doen. Die gedachte doet pijn, maar er valt best nog wel mee te leven.

Kuip Sfeeractie

Het gevoel van onmacht dat wij nu als supporters ondervinden, dat doet wel pijn. Het is een puinzooi bij onze club. Iets waar je als supporter vrij weinig aan kunt doen. Noch de liederen die we zingen, noch de omzet die we maken, dragen bij aan het wegwerken van die puinzooi. We zijn machteloos. We kunnen op dit moment alleen maar hopen, duimen en bidden (ookal bun ik niet gelovig) op een gunstige uitkomst. En dan is (gedwongen) degradatie naar de Jupiler League nog altijd beter dan het intrekken van de proflicentie.

Als we dan in de Jupiler League nog maar wel Grolsch mogen drinken. Want die biertjes smaakten zondag toch nog steeds mieters lekker op de terugweg in de supportersbus.
Proost! Op een goede afloop!

© Wouter Swam

Wie Goat Noar Twente

Dorpsleven versus Stadsleven

Dorpsleven versus Stadsleven

Als je bent geboren in Winterswijk en bent opgegroeid in Eibergen, mag je met recht zeggen dat je een Achterhoeker bent. En laten we eerlijk zijn, de Achterhoek bestaat uit dorpen en kent geen echte steden. Doetinchem is dan de enige Achterhoekse plaats met een soort van stads karakter, maar ik weet niet of Doetinchemmers zich tot de zogenoemde stadsen scharen. Dat is natuurlijk een gevoel en dat verschilt per inwoner. Uitgerekend bij de grootste of bekendste voetbalclub van de Achterhoek wordt de liefkozende benaming Superboeren gehanteerd. Dat laat de verbinding met het Achterhoekse platteland al enigszins doorschemeren.

Eens een Achterhoeker, altijd een Achterhoeker.

Ondanks het feit dat ik mezelf op en top Achterhoeker voel, ben ik ten behoeve van de studie naar Overijssel vertrokken. Van een dorpsleven naar een stadsleven. Het was even wennen, maar al snel voelde Deventer ook als mijn thuis. Na twee fijne jaren in de Koekstad annex Boekenstad ben ik vertrokken naar de stad waar ik van jongs af aan al de meeste binding mee heb. Enschede was bijna vier jaar mijn thuisbasis. Het stadsleven beviel me goed. Leven in de anonimiteit beviel goed, maar had ook zo zijn keerzijde. Waar je in een dorp iedereen zonder problemen vriendelijk kan groeten, levert een vriendelijke groet in een stad vreemde, verbaasde en soms zelfs agressieve blikken op. “Wat moet die gast? Hij kent me helemaal niet?”, zullen die stadsen dan gedacht hebben. Mede om die reden deed ik toch elk weekend weer een beroep op de uiterst belabberde OV-verbinding om mijn dorp Eibergen te bereiken. Eenmaal in Eibergen aangekomen werd je door een ieder haast overenthousiast begroet. Op dat moment weet je het weer: “Ik ben thuis”. Weg uit mijn stadsleven en weer thuis in mijn dorpsleven.

Eens een Achterhoeker, altijd een Achterhoeker.

Toch kan ik me nog herinneren dat wij Eibergenaren op de middelbare school door scholieren uit kleinere dorpen als stadsen getypeerd werden. “Het zal allemaal wel”, dacht ik op dat moment. “Alsof Eibergen geen dorp is”. In ieder geval zeker geen stad! En daar ben ik blij van. In de zomerperiode vertrokken veel jongeren naar zonnige oorden. Mocht je van je ouders nog niet naar het buitenland? Of waren sommige vrienden hier nog te jong voor? Dan viel de keuze op Nederlandse vakantieoorden zoals Terschelling, Renesse of Ommen. Camping Dennenoord nabij Ommen was de plek bij uitstek voor jongeren die wel wisten wat kratten pils waren. Aldaar werden de campinggasten jaarlijks geconfronteerd met een wellicht lastige keuze. Tijdens een potje touwtrekken konden campinggasten zich aansluiten bij de boeren of bij de stadsen. Het vieze meertje op de camping vormde het decor voor de sportieve strijd tussen de boeren en de stadsen. Volgens mij waren er voldoende campinggasten die geen keuze konden maken. Er zijn genoeg woonplaatsen die niet dorps en niet stads zijn. Welke keuze maak je als bewoner van zo’n dorp dan tijdens deze touwtrekwedstrijd? Boer of stadse? Boer of stadse? Deelnemer of toeschouwer? Touwtrekken of biertjes drinken met je maten?

Jongs! Kratjes pakk’n! Kom kiek’n bie de kearls bie ’t meertje!

Eens een Achterhoeker, altijd een Achterhoeker.