Afsluiten en opstarten

Afsluiten en opstarten

Afbeeldingsresultaat voor gemeente berkelland

[ Afsluiten ]

Bedankt! Mijn dank is groot, gemeente Berkelland.. Blij en tevreden dat ik twee jaar in dienst van de gemeente heb mogen werken voor de Berkellandse samenleving.

Bedankt! Collega’s, collegeleden en raadsleden.. Bedankt voor de fijne samenwerking, al heb ik het bij vlagen wel al spartelend moeten doen. Iets met gooien en iets met voor de leeuwen. Iets met vallen en iets met opstaan. Iets met onmeunig veel leermomenten.

Maar bovenal.. Bedankt! Dank aan de inwoners van Berkelland. Met name de inwoners uit de Eibergse, Beltrumse en Rekkense samenleving. Ik werk graag voor de samenleving. Dat is juist waar het in mijn rol als contactpersoon voor inwoners, stichtingen en verenigingen om gaat. Inwoners zo veel mogelijk helpen met ideeën en initiatieven.

Initiatieven en muren
Wat mij betreft zijn breed gedragen initiatieven uit de samenleving altijd mooie initiatieven. Of ze doorgang kunnen vinden, is een tweede. Jammer genoeg komen niet alle initiatieven van de grond, door verschillende redenen. In mijn werkperiode bij de gemeente Berkelland ben ik vaak genoeg tegen spreekwoordelijke muren aangelopen. Jonge creativiteit versus (eeuwen)oude patronen. Elke confrontatie met een muur ontpopt zich tot leermoment. Bij elke confrontatie laait mijn enthousiasme weer op. Gelukkig ook maar, want ik wil hier ook zeker in verder. Het op weg helpen van leefbare samenlevingen.

blog-berkelland2


[ Opstarten ]

Het op weg helpen van leefbare samenlevingen. Precies dat is het, waar ik het voor doe. Vandaar dat ik op dit moment stappen onderneem voor het opstarten van een eigen onderneming. ‘Wat is die Swambtenaar nou van plan?’, hoor ik de lezers nu al denken..

Bemiddeling, onderzoek en advies bij participatie- en leefbaarheidsprojecten in krimpgebieden. ‘Say whaaat?’..

Communicatiehulp..
Participatiehulp..
Voor de samenleving..
Voor de mensen..
Voor jullie..

ikbener@voorjullie.nu
ikbundr@veurOE.nu

En dat is ook meteen de naam van mijn onderneming..
Voorjullie.nu, maar dan met een Achterhoeks en Twents tintje:

VeurOE.nu
Binnenkort ook bereikbaar via VeurOE.nl, voor de digibeten onder ons. Zie je nou? Dat is al een typisch voorbeeld van communicatiehulp. Benieuwd naar meer? En mag ik jullie helpen met ideeën en initiatieven voor de buurt? Meld het bij jouw gemeente en wie weet sta ik binnen de kortste keren voor jullie klaar als participatiehulp en communicatiehulp bij initiatieven vanuit buurten, wijken, dorpen en/of buurtschappen..

Tot snel? ikbundr@veurOE.nu, ook via veurOE.nl (wat een poëet is die man, die zo dondersgoed rijmen kan)

Advertenties

Dorpen horen niet verloren te gaan

Ganzedijk: van spookdorp naar leefbaar dorpGanzedijk: van spookdorp naar levendig dorp

Ganzedijk! Dit zal zeker niet het antwoord zijn op de vraag: “Welke woonplaats komt naast of na je eigen woonplaats het eerst in je op?”. Toch is het Groningse dorp vaker in het landelijke nieuws genoemd en zelfs geroemd dan menig ander Nederlands dorp. Om en nabij de tweehonderd inwoners van Ganzedijk kregen het voor elkaar het dorp te behoeden voor verdwijning van de landkaart. Het dorpje stond op de nominatie om gesloopt te worden, maar de combinatie van actieve bewoners, een nieuwe wethouder, een nieuw plan en een kapitaalinjectie van circa twee miljoen euro bleek succesvol voor behoud van Ganzedijk. Succesvol voor Ganzedijk, maar des te minder succesvol voor soortgelijke dorpen in diezelfde omgeving. Hoe actief de bewoners van die buurdorpen dan ook mogen zijn, voor deze dorpen is niet hetzelfde kapitaal beschikbaar. Het opknappen van Ganzedijk blijkt een zeldzaamheid te zijn. Mijn interesse gaat uit naar het opknappen van dorpen middels projecten in het kader van leefbaarheid met een reële haalbaarheid.

Frederiksoord, Grevenbicht, Jipsinghuizen, Kattendijke, Metslawier, Molenhoek, Nieuwe-Tonge, Obbicht, Oppenhuizen, Ossendrecht, Schimmert, Sleen, Uitweg, Voorst, Wanssum, Warffum, Zuilichem. Een waslijst aan dorpen op alfabetische volgorde. Toch hebben deze dorpen iets met elkander gemeen. Uit eigen bevindingen is gebleken dat enkele bewoners uit deze dorpen hopen op verbetering van leefbaarheidsaspecten. Hetzij een betere verstandhouding tussen bewoners en de gemeente, hetzij angst voor het verdwijnen van voorzieningen, hetzij de wens voor starterswoningen en geschikte woningen voor senioren in het dorp. Het voordeel van het werken bij de helpdesk van een onderzoeksbureau is dat ik deze informatie naar mijn hoofd geslingerd krijg. Figuurlijk gezien dan, want er is tot nu toe niemand geweest die letterlijk een boekwerk met dergelijke informatie richting mijn gelaat geslingerd heeft. Dat wil ik ook graag zo houden.

Zowel telefonisch als per e-mail nemen bewoners de moeite om contact op te nemen met de helpdesk die ik zo nu en dan beman. Tijdens dergelijke contactmomenten wordt mij eens te meer duidelijk dat ik deze mensen graag wil helpen. Niet als helpdeskmedewerker, maar als persoon. Als Wouter Swam. Ik kan me vinden in de opmerkingen, de klachten en de ideeën die bewoners tijdens de contactmomenten op tafel leggen. Ook hier bedoel ik de figuurlijke tafel, maar graag zou ik letterlijk met deze bewoners aan de tafel willen zitten. De verstandhouding tussen bewoners en overheidsinstanties kan altijd beter. Als onafhankelijke schakel zou ik hier graag bij willen helpen.

Bewoners hebben zicht op de situaties in hun eigen woonomgeving, in hun eigen dorp. Zij zijn als het ware de experts op het gebied van leefbaarheid. Wellicht zal niet iedereen het hiermee eens zijn, maar bewoners bezitten meer expertise op het gebied van leefbaarheid dan de zogenoemde experts. Tenzij de experts handelen vanuit hun eigen situaties in hun eigen woonomgeving. Maar ook dat betekent weer. De experts zijn bewoners. Bewoners zijn experts.

Uit eigen leefbaarheidsonderzoeken blijkt dat veel bewoners van dorpen vrezen voor het verdwijnen van essentiële basisvoorzieningen zoals een basisschool, een ontmoetingsruimte, een vereniging of een café. Daarnaast vreest men voor toekomstige leegloop door de huidige vergrijzing en het gebrek aan starterswoningen, waardoor jonge bewoners weinig tot geen kans zien zich in het dorp te vestigen waar ze opgegroeid zijn. Nu de krimp toeslaat kunnen kleine dorpen zogenoemde spookdorpen worden.

Ganzedijk heeft een transformatie van spookdorp tot leefbaar dorp ondergaan.
Door activering van bewoners lijkt een definitieve verdwijning van de baan.
Bewoners, overheidsinstanties en overige betrokken partijen hebben hiervoor hun best gedaan.
Door een goede samenwerking tussen bewoners en organisaties kan leefbaarheid blijven bestaan.
Dorpen horen niet verloren te gaan.

Graag zou ik willen sparren met gemeenten, dorpsbelangenorganisaties en bewoners die zich in dergelijke situaties bevinden. Mede door middel van interactieve bewonersbijeenkomsten wil ik de behoefte van bewoners in beeld brengen in het kader van leefbare dorpen. Bemiddeling bij bewonersparticipatie en daarop aansluitend onderzoek kan leiden tot een onafhankelijk advies richting gemeenten, provincies, dorpsbelangenorganisaties & bewoners, woningcorporaties, zorginstellingen, scholen, verenigingen en overige betrokken partijen.

Met leefbaarheidsprojecten wil ik graag mijn brood verdienen, om het deels weer te beleggen.

© W. Swam

Dorpsleven versus Stadsleven

Dorpsleven versus Stadsleven

Als je bent geboren in Winterswijk en bent opgegroeid in Eibergen, mag je met recht zeggen dat je een Achterhoeker bent. En laten we eerlijk zijn, de Achterhoek bestaat uit dorpen en kent geen echte steden. Doetinchem is dan de enige Achterhoekse plaats met een soort van stads karakter, maar ik weet niet of Doetinchemmers zich tot de zogenoemde stadsen scharen. Dat is natuurlijk een gevoel en dat verschilt per inwoner. Uitgerekend bij de grootste of bekendste voetbalclub van de Achterhoek wordt de liefkozende benaming Superboeren gehanteerd. Dat laat de verbinding met het Achterhoekse platteland al enigszins doorschemeren.

Eens een Achterhoeker, altijd een Achterhoeker.

Ondanks het feit dat ik mezelf op en top Achterhoeker voel, ben ik ten behoeve van de studie naar Overijssel vertrokken. Van een dorpsleven naar een stadsleven. Het was even wennen, maar al snel voelde Deventer ook als mijn thuis. Na twee fijne jaren in de Koekstad annex Boekenstad ben ik vertrokken naar de stad waar ik van jongs af aan al de meeste binding mee heb. Enschede was bijna vier jaar mijn thuisbasis. Het stadsleven beviel me goed. Leven in de anonimiteit beviel goed, maar had ook zo zijn keerzijde. Waar je in een dorp iedereen zonder problemen vriendelijk kan groeten, levert een vriendelijke groet in een stad vreemde, verbaasde en soms zelfs agressieve blikken op. “Wat moet die gast? Hij kent me helemaal niet?”, zullen die stadsen dan gedacht hebben. Mede om die reden deed ik toch elk weekend weer een beroep op de uiterst belabberde OV-verbinding om mijn dorp Eibergen te bereiken. Eenmaal in Eibergen aangekomen werd je door een ieder haast overenthousiast begroet. Op dat moment weet je het weer: “Ik ben thuis”. Weg uit mijn stadsleven en weer thuis in mijn dorpsleven.

Eens een Achterhoeker, altijd een Achterhoeker.

Toch kan ik me nog herinneren dat wij Eibergenaren op de middelbare school door scholieren uit kleinere dorpen als stadsen getypeerd werden. “Het zal allemaal wel”, dacht ik op dat moment. “Alsof Eibergen geen dorp is”. In ieder geval zeker geen stad! En daar ben ik blij van. In de zomerperiode vertrokken veel jongeren naar zonnige oorden. Mocht je van je ouders nog niet naar het buitenland? Of waren sommige vrienden hier nog te jong voor? Dan viel de keuze op Nederlandse vakantieoorden zoals Terschelling, Renesse of Ommen. Camping Dennenoord nabij Ommen was de plek bij uitstek voor jongeren die wel wisten wat kratten pils waren. Aldaar werden de campinggasten jaarlijks geconfronteerd met een wellicht lastige keuze. Tijdens een potje touwtrekken konden campinggasten zich aansluiten bij de boeren of bij de stadsen. Het vieze meertje op de camping vormde het decor voor de sportieve strijd tussen de boeren en de stadsen. Volgens mij waren er voldoende campinggasten die geen keuze konden maken. Er zijn genoeg woonplaatsen die niet dorps en niet stads zijn. Welke keuze maak je als bewoner van zo’n dorp dan tijdens deze touwtrekwedstrijd? Boer of stadse? Boer of stadse? Deelnemer of toeschouwer? Touwtrekken of biertjes drinken met je maten?

Jongs! Kratjes pakk’n! Kom kiek’n bie de kearls bie ’t meertje!

Eens een Achterhoeker, altijd een Achterhoeker.

Zeg, waar staat jouw droomhuis?

Aan het eind van de dag zoeken mensen een slaapplek op om even tot rust te komen, een enkeling daargelaten. Er zijn namelijk ook mensen die nachtdiensten draaien. En er zijn mensen die het nachtleven gebruiken om het zuurverdiende geld linea recta naar de horecagelegenheden te brengen voor een mooi nachtelijk avontuur. De volgende dag is de kater dan niet weg te krijgen uit je slaapkamer, maar dit terzijde. Voor mij zit een avondje uit er vannacht niet in, maar een klein blogje kan geen kwaad. Kort voor het slapen gaan, dwaal je soms even af in een gedachtenwereld vol hersenspinsels. Zojuist ben ik in dat wereldje aangekomen en ik bedenk me net: “Waar woon ik in de toekomst?”

Om er maar direct antwoord op te geven: “Geen idee!”. Ik hoop uiteraard in een mooi koophuis te wonen, in een leuke en gezellige omgeving met een leuk en liefdevol gezin en wellicht een lieve hond, die vervolgens de ooh zo mooie gloednieuwe tuin aan diggelen graaft. Het kan immers niet allemaal walhalla zijn. Geef de hond een bot en een aai over de bol in ruil voor een brave rechterpoot en de rust binnen het huishouden is wedergekeerd. Ik dwaal ondertussen alweer af temidden van de wereld der nachtelijke hersenspinsels.

Back to reality.. Waar wil ik in de toekomst wonen? Nee, waar wil jij in de toekomst wonen? Ja jij ja, niet u.. Tenzij u als lezer een oudere man of vrouw bent, dan wil ik uit beleefdheid wel “u” zeggen. Ik vind niemand oud en daarnaast ben je (of bent u) zo jong als je (u) jezelf (uzelf) voelt. En wederom dwaal ik af, chapeau voor mezelf! De douaniers proberen mij ondertussen vanuit Nederland al over de grens van Dromenland te sleuren.

Dus ik stel vlak voor het slapen gaan nog eenmaal de vraag: “jongemensen, waar willen jullie in de toekomst wonen?”. Is het in het buitenland? Bent u bereid om te emigreren en uw familie, uw vrienden en uw opgebouwde leventje in dit koude kikkerlandje achter te laten? Of is het in Nederland? In een leefbare woonomgeving? Waar men goed met elkaar omgaat? Waar geen tot weinig criminele activiteiten plaatsvinden? Waar u weinig overlast ondervindt? Stel ik nu meer dan 1 vraag, terwijl ik beloofde slechts 1 laatste vraag te stellen? Ik dwaal voor de derde keer af. Tijd om te emigreren naar Dromenland. Voor eventjes. Want in de toekomst zal ik daar niet kunnen wonen. Waar we allemaal wel komen te wonen? De toekomst zal het uitwijzen!

Eén ding weet ik wel. Ik bied graag een helpende hand bij het behouden van een leefbare woonomgeving. Niet alleen in mijn eigen woonomgeving, maar ook in de uwe. Ja, de uwe!

Slaap lekker!

Droomhuis! Maar is het reëel?

Wie doet er mee in de strijd voor Leefbaarheid?

WIE O WIE PROFITEERT HET EERST VAN DEZE AANBIEDING? DOE MEE EN WIN!

“Eenmalig in de aanbieding” of “Deze prijs staat op u te wachten!”. Misschien is dit tegenwoordig wel de manier waarop je jezelf moet profileren in een wereld waarin de nasleep van de economische crisis nog regeert. En dat alles in de hoop op een mooie start van een bruisende carrière. In een wereld waarin een originele sollicitatiecreatie tussen de grijze massa van sollicitanten opvalt bij je potentiële werkgever. In een wereld waarin de inzet van social media zo belangrijk is, al kunnen mensen door social media van achter hun digitale scherm ook in een sociaal isolement raken. Goed contact met mensen is van groot belang voor een leefbare wereld. Het liefst via contact in real life, wat tegenwoordig een schaarste lijkt te worden.

LEEFBAARHEID. Een containerbegrip dat op meerdere manieren gedefinieerd kan worden.

LEEFBAARHEID. Een begrip dat nagestreefd wordt door bewoners, overheden en overige instanties. In wijken, steden en dorpen.

LEEFBAARHEID. Een begrip dat eigenlijk geen vaste definitie kent. Een begrip dat bepaald wordt door de bewoners van een wijk, een stad of een dorp.

Bewoners zijn de experts op het gebied van leefbaarheid in de woonomgeving. Zij weten als geen ander wat de eigen woonomgeving nodig heeft om op z’n minst leefbaar te blijven. Bewoners zien ook dat leefbaarheid in het gedrang komt. KRIMP! Nog zo’n begrip. Misschien wel de grootste tegenhanger van het begrip LEEFBAARHEID. Krimp slaat echter genadeloos toe en leefbaarheid moet in deze strijd vaak lijdzaam toezien hoe krimp de overhand krijgt. Het aantal oudere bewoners neemt toe, het aantal jongere bewoners neemt af en het bevolkingsaantal daalt. In de kleinere dorpen, ofwel de kleine kernen lijken de hardste klappen in deze strijd te vallen. Echter hoeft deze strijd niet plaats te vinden. Enthousiaste, gedreven en creatieve bewoners kunnen de sleutel tot succes zijn. Overleg met dorpsbelangenorganisaties, interactieve bijeenkomsten en workshops op gunstige locaties in de woonomgeving kunnen bijdragen aan het kweken van enthousiasme, creativiteit en gemeenschapszin onder de bewoners. Overheidsinstanties zoals provincies en gemeenten zullen dit ook moeten inzien.

Gemeenten, provincies, woningcorporaties, zorginstellingen, (basis)scholen en overige relevante organisaties hebben hedendaags weinig tijd om in het kader van leefbaarheid intensief contact te behouden met dorpsbewoners. Uit eigen ervaring blijkt dat dorpsbewoners uit verschillende dorpen behoefte hebben aan frequent contact, om zodoende kenbaar te maken wat er zoal speelt in hun woonomgeving en waar men zich zorgen om maakt. Geen enkel dorp hoort te vergaan. Het verdwijnen van essentiële dorpsvoorzieningen, zoals een basisschool en een ontmoetingsplek zal zeker niet ten goede komen aan de leefbaarheid.

Jonge en oudere dorpsbewoners wil graag in een dorp blijven wonen. Hiervoor is vaak (nog) geen ruimte en zowel projectontwikkelaars als woningcorporaties lopen niet warm voor het bouwen van woningen in kleine kernen. Creativiteit blijkt gewenst.

In overleg met gemeenten (en wellicht provincies) wil ik als onafhankelijk persoon graag diensten bieden aan bewoners, omdat het wel en wee van dorpsbewoners mij aan het hart gaat. In overleg met dorpsbelangenorganisaties in kleine kernen kan besloten worden hoe interactieve bijeenkomsten vormgegeven kunnen worden. De wens van dorpsbelangenorganisaties en bewoners staat hierbij centraal. Door bewoners op interactieve wijze te betrekken bij bewonersbijeenkomsten, behoort de kans op saamhorigheid en creativiteit in de gemeenschap tot de realiteit.

Door middel van bemiddeling bij bewonersparticipatie en advies aan gemeenten en overige betrokken partijen, kan de wens van de bewoners in beeld gebracht worden bij relevante betrokken partijen. Op deze manier kan demografische krimp beheersbaar worden gemaakt. Door middel van bemiddeling, onderzoek en advies wil ik een voorsprong opbouwen voor dorpsbewoners.

LEEFBAARHEID – KRIMP  1-0!

Zijn er organisaties die met mij een team willen vormen om leefbaarheid te behouden en krimp te beheersen? Wie durft er met mij in een team voor te zorgen dat deze 1-0 voorsprong behouden blijft? Indien we een team of meerdere teams kunnen formeren, zal ik mezelf bij de Kamer van Koophandel inschrijven als coach!

Join me! Doe mee en maak kans op een leefbare woonomgeving!

wouterswam@gmail.com